L.Th. Lehmann (1920-2012), scheepsarcheoloog en dichter, kreeg al vanaf zijn eerste publicaties als achttienjarige erkenning van de redacteuren van literaire bladen. Zijn gedichten vallen meteen op door het jeugdige elan en een moderne en pakkende beeldspraak die in de Nederlandse poëzie op dat moment ver te zoeken zijn. 'Overrompelend oorspronkelijke verzen,' worden ze genoemd. Zijn optredens waren vaak onconventioneel en doorspekt met burleske humor en ironie. In de Tweede Wereldoorlog werkte hij onder meer mee aan het surrealistische en dadaïstische tijdschrift De Schone Zakdoek. In zijn latere poëzie geeft hij blijk van meer nuchterheid. Zijn verhalend proza heeft soms een toon van ontgoocheld idealisme en bevat met ironie vermengde romantiek. Lehmann heeft behalve als dichter ook internationaal naam gemaakt als archeoloog. In de jaren '60-'70 publiceerde hij verschillende studies over prehistorisch aardewerk, zogenaamde potbekers, uit het Laat-neolithicum en over de opgraving van een grafheuvel uit de bronstijd in West-Friesland. In 1995 promoveerde hij op een onderzoek naar de geschiedenis van de scheepsarcheologie.
De biografie die Jaap van der Bent maakte, behandelt leven en werk van dichter Louis Lehmann (1920-2012) in chronologische volgorde en is ruim geïllustreerd. Een flink aantal foto's zijn afkomstig uit het archief van Emiel van Moerkerken, een surrealist met wie Lehmann een leven lang bevriend was. Een rode draad in het boek is het gegeven dat Lehmann zich moeilijk kon binden: niet aan personen, maar ook niet aan literaire bewegingen.
ISBN 978 94 93183 07 0
Gebonden, 480 pagina's
formaat 15 x 23 cm
rijk geïllustreerd, deels in kleur
