VersTwee

DE TRUI VAN HERMAN GORTER

Enkele jaren geleden pruttelde ik op mijn oude motorfiets naar Noord-Frankrijk. Atte Jongstra had mij uitgenodigd in zijn Franse ruïne. In het dorpscafé kende niemand 'l'écrivain Hollandais' maar 'le ruïne' kon een van de beschonkenen mij wel wijzen. Jongstra ontving mij hartelijk. Hij had een van zijn favoriete onbekende groentes voor me gekookt. Daarover had hij, zoals over alles, een curieus, maar historisch verantwoord verhaal. Hij had het voor mij bestemde bed in een pittoresk zolderkamertje liefdevol opgemaakt. Van motorrijden word je moe, dus ik sliep als een roos. De volgende ochtend stond het ontbijt al klaar. Atte vroeg of ik goed geslapen had. Ik beaamde het van harte. 'Dat is mooi,' zei hij met zijn Friese tongval, 'wist je dat de vorige eigenaar van de ruïne zich op dat kamertje verhangen heeft?' 

Lees verder